Eylem Günleri..

kimsesiz, çıkar arayışları nafile, uzun ve amaçsız köprü başlarında..
yalın ayakmış cocuklar kime ne ?
evet..
bana..
benim..
hatta birilerinin umurunda olması lazım yavan aşkların kusursuzluğu..
kuralarda adım yalnıza çıkmış..
kumlara, kusursuzca gömülmüş aşklar..

belki birgün,
lodos bize doÄŸru eser de,
görürüz kimler kalmış yasaklığı ile kaderin..

ey külfeti ağır, susuz karamsarlığa bürünmüş ben..
sana çağırıyorum..
iÅŸte ben..
işte karşında ki..
kızıl toprağın otuna yumulmuş..
tuzsuz..
yalın..
ve kimsesiz ben..

sana sesleniyorum..
belki son çağrımdır bu..

umarsızsa kader sana karşı..
dik dur ezilme..
nasıl olsa doğacak güneş..
ve batacaktır karanlık gölgesinde umudun..
maviye gömüleceksin..
kıpkızıl..
güneşin o mağrur maviliğine..

adın koyulmuş olacak çocuk..
yeniden doğmuş gibi.. adın olacak mavi umut..